အပုိင္း (၂) ၊ ေမွာ္ပညာဟာ တကယ္ပဲ အဆုံးသတ္သြားသင့္သလား

အပုိင္း (၂) 

ေမွာ္ပညာဟာ တကယ္ပဲ အဆုံးသတ္သြားသင့္သလား

"လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းသုံးေဆာင္ပါ ဒကာေလး"

ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မိမိဘာသာ လြန္ေနသည့္အေတြးမ်ား တစ္စစီ လြင့္ေပ်ာက္သြားေလသည္။


"ဒကာေလး အမည္ ဘယ္လုိေခၚလဲကြယ့္"

"ကြ်န္ေတာ့္မွာ မ်ဴိးရုိးနာမည္မရွိပါဘူး။ သူစိမ္းတစ္ခ်ဴိ႕ကေတာ့ Magina လုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ေနရာတည္းမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲမေနဘဲ လူ႔ဘဝရဲ႕ အမွန္တရားကုိ လုိက္ရွာေဖြေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ ရွိျခင္း နဲ႕ မရွိျခင္းဆုိတဲ့ ၾကားက စည္းတစ္ခုရဲ႕ အဓိပါယ္ကုိ လုိက္လံရွာေဖြေနဆဲပါ"


"တကယ္ေတာ့ ကိစၥတုိင္းက မတည္ျမဲဘူး ဒကာေလး။ ငါဆုိတာ မရွိသလုိ သူဆုိတာလည္းမရွိဘူး။ မျမဲျခင္းတရားက ေလာကနိယာမ တစ္ခုပါပဲ။"


Magina က ေမးခြန္းကုိ ဆက္လုိက္သည္။

"တပည့္ေတာ္ မရွင္းလင္းတဲ့အခ်က္တစ္ခုရွိလုိ႔ပါ။ အဲ့ဒါက လ နဲ႕ ခ်ီျပီး ညစဥ္မက္ျမင္ေနတဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုအေၾကာင္းပါ။ တကယ္လုိ႔ ကိစၥတုိင္းက မတည္ျမဲဘူးဆုိရင္ ဒီလုိ ကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ ဆက္တုိက္ ဆြဲတည္ေနတဲ့ အိပ္မက္ဟာ ေပ်ာက္ခ်ိန္တန္ရင္ ေပ်ာက္သြားရမွာပါ။ ဒီလုိ ေပ်ာက္မသြားဘဲ ဆက္တုိက္မက္ျမင္ေနတဲ့ ဒီအိပ္မက္ဟာ နိမိတ္ပုံတစ္ခုလား။ အနာဂတ္တစ္ခုလား။ ထာဝရျဖစ္တည္ျခင္း တစ္ခုလားဆုိတာကုိ ကြဲကြဲျပားျပား သိခ်င္လုိ႔ ေရာက္လာတာပါ ဆရာေတာ္။"


ျပဳံးရင္း ဆရာေတာ္က ျပန္ေျဖသည္။
"ဒါဆုိရင္ ဒကာေလးတစ္ခုကို ေျဖရွင္းခ်က္တစ္ခုေပးမယ္။ နားေထာင္မလား။"

"အားလုံးကုိ နားေထာင္ဖုိ႔ အသင့္ပါ ဆရာေတာ္"

"ေလာကမွာရွိတဲ့ အရာတုိင္းက မျမဲဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအိပ္မက္ဟာလည္း မတည္ျမဲျခင္း တစ္ခုပဲ"

"ဒါမ်ဴိး မိမိ လက္မခံပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕အေျဖက တပည့္ေတာ္လုိခ်င္တဲ့ အေျဖကုိ မေျဖရွင္းႏုိင္ရုံမကဘဲ ပုိေတာင္ရႈတ္သြားေစပါတယ္"


"ဒါဆုိ ေလာကမွ ရွိတဲ့ အရာတုိင္းက တည္ျမဲေနလုိ႔သာ ဒကာေလးရဲ႕ အိပ္မက္က မေပ်ာက္ပ်က္ပဲ ဆက္တုိက္မက္ေနရတာေပါ့"


"ဒါမ်ဴိးလည္း မိမိ လက္မခံပါ ဆရာေတာ္"


"ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့ ဒကာငယ္။ ရွိျခင္း နဲ႕ မရွိျခင္း ဆုိတဲ့ အေျဖ (၂) မ်ဴိးတည္းမွာကို ဒကာ့အတြက္ ဆရာေတာ္ေျပာတဲ့ အေျဖေတြက အေျဖေတြမွ မဟုတ္ဘဲကုိး။ တကယ္ေတာ့ အမွန္တရားဆုိတာ မိမိဘာသာ သတ္မွတ္ျခင္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သိျခင္း နဲ႕ မသိျခင္းကို ရွာေဖြတဲ့အခါမွာလဲ တစ္ပါးသူ စကားကုိ နားေထာင္တာထက္ မိမိဘာသာ သိျခင္းသာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္တယ္ ဒကာေလး။ မိမိလက္ခံတဲ့ အမွန္တရားသာလွ်င္ မိမိလက္ခံႏုိင္မယ့္ အေျဖျဖစ္တယ္။ ရွိျခင္း မရွိျခင္းေတြ ကုိ နားလည္ဖုိ႔ထက္ သိျခင္း၊ မသိျခင္းကုိ အရင္ရွိေအာင္ လုပ္ပါဦး ဒကာေလး"


"........"


"ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေပ်ာ္သေလာက္သာ တရားအားထုတ္ပါဦး။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႕ ဒီမွာ ေနခ်င္သေလာက္ ေနလုိ႔ရပါတယ္ကြယ္"
==============================

Magina အေနနဲ႕ ဆရာေတာ္မိန္႔လုိက္တဲ့ စကားေတြဟာ သာမန္လူေတြ နားမလည္ႏုိင္သည့္ နက္နဲေသာ အဓိပါယ္မ်ားရွိေၾကာင္း သိေနသည့္အတြက္ အဆုိပါ တန္ဖုိးဖ်က္မရသည့္ အဓိပါယ္အား အေျဖထြက္လာသည္အထိ ရွာေဖြရန္အတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ပင္ မိမိ့ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကုိ အရင္သိေစရန္ တရားထုိင္ရင္း အေျဖရွာေနခဲ့သည္မွာ ရက္သတၱတစ္ပတ္ ခန္႔ပင္ အခ်ိန္ကုန္သြားခဲ့ပါျပီ။ ဒီ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေသာ လမင္းၾကီး အိပ္မက္ကုိလည္း ပုံမွန္အတုိင္း မက္ျမင္ေနဆဲပင္။
==============================


ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝန္းရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ Magina တစ္ေယာက္ တရားအားထုတ္ေနၾက ကုိယ္ပုိင္ေနရာ ေက်ာက္ေဆာင္ကေလး တစ္ခုရွိပါသည္။ ေက်ာင္းအတြင္း ေဝယာဝစၥမ်ား လုပ္ေပးျပီးသြားတုိင္း လာ၍ တရားထုိင္ေလ့ရွိေသာ ၄င္းေက်ာက္ေဆာင္ရဲ႕ ေပေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေအာက္ေျခမွာေတာ့ တုိင္းျပည္တစ္ခုရွိျပီး ဒီတုိင္းျပည္ရဲ႕ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားစြာကုိလည္း အဆုိပါေက်ာက္ေဆာင္ေပၚမွ အတုိင္းသားျမင္ေနရေလ့ရွိပါသည္။


"......"


အသံတစ္ခု ၾကားလုိက္သည္။ နားပါးသည့္ Magina တစ္ေယာက္ အာရုံရလုိက္သည္ႏွင့္တစ္ျပဳိင္နက္ သူ႔ဆီသုိ႔ လွ်င္ျမန္စြာ ပ်ံဝဲလာသည့္ လက္နက္တစ္ခုကုိ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္း ခုန္ေရွာင္လုိက္ႏုိင္သည္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ...


ၾကီးမားသည့္ ၾကယ္ပ်ံတစ္လက္ ...


"ခလြမ္း .... "


Magina ဟာ ခုန္ေရွာင္လုိက္တဲ့ တစ္ခဏအတြင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲသုိ႔ တစ္စစီ ကြဲထြက္သြားေသာ သူ႔ရဲ႕ တရားထုိင္ေနၾက ေက်ာက္ေဆာင္ကုိ ျမင္ေတြ႕လုိက္သည္။ ထုိစဥ္ ၄င္းေနာက္တြင္ လႈပ္ရွားသြားေသာ လႈိင္းတစ္ခုကို သတိထားလုိက္မိသည္။ .... ခပ္ေရးေရးသာ ျမင္ရေသာ လူတစ္ေယာက္ ...


လက္ဗလာႏွင့္ Magina ဟာ ဓါးႏွစ္လက္ ကုိင္ထားေသာ ထုိသူ၏ အလစ္အငုိက္ ဝင္ေရာက္တုိက္ခုိက္ခံေနရျပီဆုိတာကုိ သေဘာေပါက္လုိက္သည္။ အားအျပည့္လႊဲခုတ္ခ်က္ျဖင့္ သူ၏ ေခါင္းေပၚတည့္တည့္သုိ႔ က်လာေသာ တစ္လက္လက္ ေတာက္ပေနသည့္ ဓါးကုိ မထိယုံတမယ္ ေနာက္သုိ႔တိန္းကာ ေရွာင္ရင္း ဓါးကုိင္ထားေသာလက္၏ လက္ေကာက္ဝတ္ကို လွ်င္ျမန္စြာ ဖမ္းကုိင္လုိက္ေလသည္။ မိမိ၏ အစြမ္းအစကုိ တရားအားထုတ္ေနသည့္ ဘုန္းၾကီးမ်ားကုိ ထုတ္မျပခဲ့ရေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ကတည္းက တုိက္ရည္ခုိက္ရည္ ေကာင္းေသာ Magina အဖုိ႔ ဒီလုိ ျခဳံခုိတုိက္ခုိက္ျခင္းမွာ သာမန္မွ်သာျဖစ္ေပသည္။


ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပင္ Magina ေရွ႕တြင္ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းကုိ ပုဝါျဖင့္ ဖုံးကြယ္ထားေသာ သူတစ္ေယာက္ တေရးေရးျဖင့္ ရုပ္လုံးေပၚလာပါသည္။

"ဟက္ ဟက္ ဟက္" ..... ဟု ခပ္တုိးတုိးရယ္ရင္း ၄င္းက စကားကုိ စ လုိက္ပါသည္။

"ငါ့ရဲ႕ စီးပြားဖက္ မိတ္ေဆြျဖစ္လာမယ့္သူကုိ အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရက္ပါ့မလားကြ။"


ဒီစကားရဲ႕ ဆုိလုိရင္းကုိ Magina နားမလည္။ မ်က္ႏွာဖုံးျဖင့္သူက စကားဆက္သည္။
"မင္းရဲ႕ အရည္အခ်င္းကုိ မင္းဘာသာ သတိထားမိရဲ႕လား...?"


Magina ပုိျပီး နားမလည္။
"ေအး .. အဲ့ဒါက ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲကုိ ဝင္ထြက္သြားလာႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းပဲ"

Magina အတြက္ ျပန္ေမးစရာ စကားတစ္ခြန္းရသြားေတာ့သည္။
"အဲ့ဒါနဲ႕ ဘာဆိုင္လုိ႔လဲ"


"ရွင္းျပမွာေပါ့" သူက စကားဆက္သည္။
"ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္ဆင့္ကမ္းျပီး ထိန္းသိမ္း လာခဲ့တဲ့ ထာစတာခူရီ ေပခြ်န္လႊာျမတ္ ဆုိတာ ရွိတယ္ကြ"

"အဲ့ဒါနဲ႕ င့ါကုိ တုိက္ခုိက္တာနဲ႕ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ" Magina က ျပန္ေမးစရာ စကားတစ္ခြန္း ထပ္ရသြားသည္။

"ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝန္းက မင္းရဲ႕ သာမန္မ်က္လုံးနဲ႕ မျမင္ႏုိင္ေပမယ့္ ငါတုိ႔လုိ အၾကံအစည္ရွိတဲ့သူေတြ အနားမကပ္ႏုိင္ေအာင္ တားျမစ္ထားတဲ့ လႈိင္းတစ္ခုရွိတယ္ေလ" ၊ " ေလာဘ ဆုိတဲ့စိတ္ရွိတဲ့ သူေတြက ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲကုိ ေျခတစ္လွမ္းေတာင္ ခ်ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။"


Magina က ဆက္ေမးလုိက္သည္။
"အဲ့ဒီ့ေတာ့ .... "

"တကယ္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ႕ အထြဋ္အျမတ္ထားတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ ထာစတာခူရီ ေပခြ်န္လႊာျမတ္ကုိ ထိန္းသိမ္းထားတယ္ဆုိတဲ့ ယုံတမ္းစကားေတြရွိတယ္။ အခုေတာ့ လူေတြက ဒီ စာခြ်န္လႊာျမတ္ကုိ ယုံတမ္းသာသာ၊ ပုံျပင္သာသာလုိ႔ပဲ သတ္မွတ္ထားၾကေပမယ့္ က်ဴပ္ကေတာ့ မယုံဘူး၊ ျပီးေတာ့ ဒီ ဒ႑ာရီလာ စာခြ်န္လႊာကုိသာ လက္ထဲေရာက္လာခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း၊ ခ်မ္းသာသြားမွာပဲ၊ ဒါကုိ သိလား၊ Revtel တုိင္းျပည္ရဲ႕ ေမွာင္ခုိေစ်းကြက္ဆုေၾကးေငြ စာရင္းထဲမွာ အဲ့ဒီ့ စာလိတ္ကေလးကုိ ေရႊဘယ္ေလာက္နဲ႕ ေၾကးဖြင့္ထားသလဲဆုိတာ မင္းသိလား"


သူက ဆက္ေျပာသည္။

"လူေတြက ပုံျပင္တစ္ခုကုိ ဆုေၾကးထုတ္ထားတဲ့အတြက္ ဟာသတစ္ခုလုိ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ အဲ့ဒီ့ ေရႊသားပမာဏက ရယ္စရာတစ္ခု မဟုတ္ဘူးဆုိတာက သက္ေသျပေနတယ္။"

"စိတ္ခ်ပါ။ မင္းလုိ ရုိးသားပုံရတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္က Revtel တုိင္းျပည္ရဲ႕ ေမွာင္ခုိေစ်းကြက္ ဘယ္မွာရွိလဲဆုိတာ သိမယ့္ပုံလည္း မေပၚဘူးေလ။ အဟားဟားဟား "

"အဲ့ဒီ့ေတာ့ မင္းဘာသာ စဥ္းစားေပါ့ကြာ။ ထာစတာခူရီ စာခြ်န္လႊာျမတ္ကုိ ယူလာခဲ့။ ငါက ေမွာင္ခုိေစ်းကြက္ကုိ လုိက္ပုိ႔ေပးမယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ေပါ့။ ညဏ္ေတာ့ မနည္းနဲ႕ေပါ့ကြာ။ အဟက္ဟက္။ ဒါဘာလဲ မင္းသိမွာပါ" လက္ညွိဳးနဲ႕လက္မထိပ္ကုိ ထိကာ ပုံေဖာ္ျပ၍ ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။


"ေၾသာ္... ဒါနဲ႕ မင္းနာမည္ကုိေတာ့ ငါမသိခ်င္ေပမယ့္ ငါ့နာမည္က Gondar ဆုိတာကုိေတာ့ မွတ္ထားေပါ့ "


စကားဆုံးသည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ မီးခုိးေငြ႕မ်ားအၾကားမွာ Gondar ဆုိသူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။
================================

ညဘက္မွာေတာ့ Magina တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာပဲ တရားအားထုတ္ျဖစ္ေတာ့သည ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ မိန္႔ၾကားခ်က္အတုိင္း တရားထုိင္စဥ္မွာ မိမိကုိယ္ကုိ သိေအာင္ ၾကဳိးစားဖုိ႔သာ အာရုံစုိက္ထားျပီး ပတ္ဝန္းက်င္က အေႏွာက္အယွက္မ်ားကုိ လစ္လွဴရွဴထားႏုိင္ခဲ့ပါသည္။


ထုိစဥ္
Magina ရဲ႕ ဝန္းက်င္တစ္ခုံလုံး အေမွာင္က်သြားသည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ခံစားလုိက္ရသည္။


ဒါဟာ သူၾကားဖူးတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စစ္ခင္းခံရတဲ့ လကၡဏာေလလား။ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတာင္ေျခက တုိင္းျပည္ကုိ စစ္မက္ မၾကာခဏ က်ဴးေက်ာ္ခံေနရေပမယ့္ ဒီလုိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရွိရာ ေတာင္ေပၚအထိေတာ့ သာမန္ေတာ္ရုံ စစ္တပ္က တက္လာႏုိင္ျခင္း မရွိဟု သိထားသည္။


အခ်ိန္မ်ားစြာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္တရားထုိင္ေနခဲ့ေပမယ့္ မိမိ၏ အတြင္းစိတ္ကုိပါ အပူလႈိင္းမ်ားက သိသိသာသာ တုိက္ခုိက္လာတဲ့အတြက္ Magina တစ္ေယာက္ မ်က္စိႏွစ္လုံး ဖြင့္ၾကည့္မိရက္သား ျဖစ္သြားသည္။ ရာႏွင့္ခ်ီေသာ ကုိရင္မ်ားတရားထုိင္ေနေသာ ခန္းမေဆာင္ၾကီးတစ္ခုလုံး ခရမ္းေရာင္မီးေတာက္မ်ားျဖင့္ ေလာင္ကြ်မ္းလွ်က္ရွိကာ ေသြး၊ အရုိး၊ အေမွာင္၊ အဆိပ္ စသည့္ လကၡဏာမ်ားျဖင့္ လႊမ္းျခဳံေနသည့ မိစ ၦာသြင္ျပင္မ်ားျဖင့္ ေမွာ္ဆရာမ်ား ေနရာယူထားၾကသည္။ သူသိလုိက္ျပီ။ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ ကာကြယ္ေပးခဲ့သည့္ မႏ ၱာန္မ်ား ေျပေလ်ာ့ခ်ိန္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ေလျပီဆုိသည့္ အခ်က္ပင္။ ထုိစဥ္ သူ႔အား ေရေႏြးၾကမ္းျဖင့္ ဧည့္ခံခဲ့ေသာ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ရဲ႕ အေရွ႕မွာ အရိပ္မဲၾကီးတစ္ခု ေပၚထြက္လာျပီးေနာက္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္အား မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ကာ ေလာင္ကြ်မ္းသြားသည္ကုိ Magina မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ က်န္ေသာ ကိုရင္မ်ားလည္း မိမိတုိ႔ တရားထုိင္ေနသည္ကုိ အပ်က္မခံသည့္အေနျဖင့္ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။ ေသခ်ာျပီ။ ဒီ မိစ ၦာမ်ားသည္ စၾကာဝဠာအတြင္းရွိ "ကုိးကြယ္ယုံၾကည္မႈမ်ား" အားလုံးကို အဆုံးသပ္ေပးရန္ ခရီးႏွင္လ်က္ရွိေသာ ဘုရားမဲ့ဝါဒီေသမင္း၏ လက္ရုံးေတာ္ ေမွာ္ဆရာစစ္သည္ေတာ္မ်ား ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

Magina တစ္ေယာက္ စိတ္ကုိ ဒုံးဒုံးခ်ကာ မ်က္စိကုိ ျပန္မွိတ္လုိက္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ရသည့္အခ်ိန္အတြင္း မိမိ၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္သည့္ အမွန္တရားကုိ ရွာေဖြဖုိ႔အတြက္သာ အာရုံစုိက္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ကုိရင္မ်ား၊ ၄င္းတုိ႔၏ အေနကထုိင္ေပၚတြင္ ထုိင္လ်က္သားပုံစံျဖင့္ အေလာင္ကြ်မ္းခံေနရခ်ိန္တြင္ Magina သည္ ရွိျခင္းႏွင့္ မရွိျခင္းအၾကား၊ သိျခင္း ႏွင့္ မသိျခင္းအၾကားရွိ အမွန္တရားကုိသာ အာရုံျပဳရင္း ၾကဳိးစားရွာေဖြေနခဲ့သည္။ အသတ္ျဖတ္ခံလုိက္ရေသာ ကုိရင္မ်ားအားလုံး၏ ဝိဥာဥ္မ်ားအားလုံးသည္လည္း ေသမင္းထံ၌ ျပန္လည္ထေျမာက္လာေစရန္ ဆင့္ေခၚသြားျခင္းခံလုိက္ရေခ်ျပီ။
====================================

မိမိမ်က္စိႏွစ္လုံးျပန္လည္ ဖြင့္ၾကည့္မိခ်ိန္တြင္ မနက္ပင္ မုိးလင္းေနေလေခ်ျပီ။ သုိ႔ေသာ္ ထာစတာခူရီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတြင္ အသက္ရွင္လ်က္ က်န္ရစ္ေသာ လူသားမွာ သူတစ္ဦးတည္းသာ ရွိေတာ့သည္။ က်န္ရွိသည္မ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုလုံး ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ ျပာမႈန္မ်ားႏွင့္ မီးၾကြင္းမီးက်န္ အပုိင္းအစမ်ားသာ။


Magina ပထမဆုံး သတိထားလုိက္မိသည့္ အရာမွာ တစ္ေက်ာင္းလုံး ျပာက်သြားသည့္တုိင္ေအာင္ မေလာင္ကြ်မ္း၊ မပ်က္စီးဘဲ အေရာင္တစ္လက္လက္ ေတာက္ပေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္အလည္ရွိ စာလိတ္ကေလး တစ္လိတ္ပင္။ Magina က အဆုိပါ စာလိပ္ကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ ၄င္း၏ဦးေခါင္းထဲသုိ႔ ဝင္ေရာက္လာ၍ တစ္စုံတစ္ေယာက္က စကားလာေျပာသည့္အသံကုိ ၾကားလုိက္ရေလသည္။ သူ႔ကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ဖိတ္ေခၚေနေခ်ျပီ။


တကယ္ေတာ့ တစ္ညလုံး Magina အား မိစ ၦာစစ္သည္ေတာ္မ်ားက တုိက္ခုိက္၍ မရရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ေလာကရဲ႕ နိယာမကုိ သိရွိႏုိင္မည့္ သိျခင္း ႏွင့္ မသိျခင္း အၾကားကုိ ဆက္သြယ္ေပးထားေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚသုိ႔ ေရာက္ရွိေနခဲ့သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္သည္။ ေသမင္း၏ ေမွာ္ဆရာ စစ္တပ္မ်ားသည္ သူတုိ႔သတ္ျဖတ္ျခင္းကုိ ခံရမည့္သူသည္ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္မႈ တစ္ခုအေပၚမွာ စြဲျမဲစြာယုံၾကည္ျခင္းရွိေနသူမ်ားကုိသာ ဖိႏွိပ္၍ ဦးေႏွာက္အတြင္းထိ ဝင္ေရာက္တုိက္ခုိက္ႏုိင္စြမ္းရွိျခင္းက Magina အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ျခင္းပင္။ ဒါသည္ အေရးမၾကီး။ အေရးၾကီးသည္မွာ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေသျခင္းမ်ားအၾကား၌ လြန္ဆြဲကာ ရွာေတြ႕ထားသည့္ ေလာက၏ အမွန္တရားပင္။


ထုိအမွန္တရားကေတာ့ ....


သူရူး လမင္းထံမွ လြတ္ေျမာက္လာေသာ ရာဇဝင္ညဏ္ပညာၾကီး ႏွစ္ခု၏ စစ္ပြဲၾကီး စတင္ျပီ ဆုိသည့္အမွန္တရားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။


ထုိ႔ေနာက္ မိမိလက္ထဲတြင္ ကုိင္မိလ်က္သားျဖစ္ေနေသာ အဆုိပါ စာလိတ္ကေလးကုိ ဖြင့္ၾကည့္သင့္၊ မသင့္ကုိ စဥ္းစားမိသည္။ မိမိအား မ်ားစြာ ေျပာင္းလဲေစခဲ့သည့္ ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၏ အျဖစ္ကုိ ျမင္ေယာင္ရင္း ေသခ်ာစြာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ အဆုိပါ စာလိတ္ကုိ ဖြင့္ဖတ္လုိက္ေလသည္။


"ႏုိးထျခင္း" ဟု အမည္ေပးထားသည့္ အဆုိပါ စာလိတ္ကုိ ဖတ္ရွဴေနရင္း Magina ၏ မ်က္လုံးအေရာင္မွာ လုံးဝ ခရမ္းေရာင္သုိ႔ ေျပာင္းလဲ သြားေလေတာ့သည္။


ထုိစဥ္ Magina ၏ အသိစိတ္ထဲတြင္ တာဝန္တစ္ခု တုိးလာပါေတာ့သည္။ ၄င္းတာဝန္မွာ ေမွာ္ပညာကုိ အသုံးျပဳျပီး ထာစတာခူရီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ခုလုံးကုိ ျပာခ်သြားခဲ့ေသာ ေသမင္း၏ တပည့္တပန္း ေမွာ္ဆရာမ်ားအားလုံး ႏွင့္တကြ အျပစ္မဲ့သူမ်ားစြာ၏ ေသြးမ်ားစြာျဖင့္ စေတးလုိက္ရေစသည့္ အဆုိပါ ေမွာ္ပညာမ်ားအားလုံးကုိ ေလာကမွ အျပီးအပုိင္ အဆုံးသတ္ေပးရန္ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ ရွာေဖြေနခဲ့သည့္ ရွိျခင္း နဲ႕ မရွိျခင္း ၾကားက နက္နဲသည့္အမွန္တရားမွာ "ေမွာ္ပညာဆုိသည္မွာ ေလာက၌ မရွိသင့္သည့္ အရာ" ဆုိသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
============================

မိမိအား အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ေပးခဲ့ေသာ ကုိရင္မ်ားမရွိေတာ့သည့္ ေက်ာင္းပ်က္ၾကီးကုိ ေက်ာခုိင္းရင္း "ႏုိးထျခင္း" စာလိပ္ကုိ ခါး၌လြယ္ကာ ထာစတာခူရီေတာင္ေပၚမွ ဆင္းလာေသာ Magina ဟာ မိမိဘာသာ တစ္ကုိယ္တည္း ၾကားေလာက္သည့္အသံျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းကုိ ေရရြတ္လုိက္ပါသည္။


"'ဒီလုိ တန္ဖုိးျဖတ္မရတဲ့ အေမြအႏွစ္ေတြကုိ ေရႊနဲ႕လဲဖုိ႔ ၾကဳိးစားေနတဲ့ က်က္မျပည့္တဲ့ေကာင္က ရွိေသးတာပဲ"


ဒါေပမယ့္ Magina သတိမထားမိသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိေနပါေသးသည္။


၄င္းမွာ သူ၏ခႏၶာကုိယ္ တစ္ေနရာ၌ ကပ္တြယ္ေနေသာ အလြန္တရာမွ ေသးငယ္သည့္ မီးပန္းေသးေသးကေလး တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ......


အပုိင္း (၃)
ဆက္ရန္ ...

#WotaBoo